Ciągi.
Ciągi.
Wszędzie widzę ciągi.
I wcale mnie to nie cieszy.
Dzisiejszy dzień należał do jednego z tych, w których dzieje się milion rzeczy na minutę. Szybka pobudka, szykowanie się do szkoły, spacer do przyjaciółek, aby złożyć im gorące (w tym przypadku dosłownie) życzenia urodzinowe, wspólna droga do szkoły, która dłużyła się niemiłosiernie, by wreszcie po lekcjach wrócić do domu. Przez najbliższe kilka dni będę żyła wyłącznie szkołą, bo razem z nauką w domu zajmuje mi ona cały dzień. A marzy mi się spacer... długi, spokojny, w pełnym słońcu i w lekkiej bluzie.
Tęsknię za S. chociaż się do tego sama przed sobą nie przyznaję to co chwilę zerkam na telefon i czekam kiedy napisze. Słyszę w głowie jakim tonem wypowiada to, co wystukuje po drugiej stronie palcami na klawiaturze. Żyję od weekendu do weekendu i tak już od czterech miesięcy. Zaczyna mnie to powoli męczyć, ale pociesza mnie myśl, że taka sytuacja nie będzie trwała wiecznie. Jeszcze rok, może rok i dwa miesiące. Lubię mieć wyznaczony termin na coś. Nie cierpię wyznaczać sobie zadań, które się nie kończą. Mam tak nawet we własnym związku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz