Życie toczy się dalej nawet bez mojej słodkiej ingerencji

Zagryzam wafla ryżowego sokiem pomarańczowym i wącham kilkudniowe konwalie stojące w wazonie obok monitora. Zrobiło się zimniej, narzuciłam na siebie polarową bluzę. Popadam w melancholijny nastrój, ale na szczęście nie depresyjny. Ot wybieram wolniejsze utwory i przeglądam blogi, które darzę sentymentem, które czytuję już od pięciu lat. To niesamowite, że odpuszczając sobie zaglądanie na nie, wracam po dwóch latach i widzę, że niektórzy nadal piszą, żyją, zostawiają swoich partnerów, idą na studia, pracują - jak im się ułożyło.

 

Przyszły łowca burz?

Zakochałam się!

Zakochałam się dokładnie tak, jak N. wczoraj - w butach. Są cudowne, wygodne, piękne = idealne.
Obserwuję od dawna przeróżne fan page polskich Łowców Burz i zauważyłam, że od dzisiaj rozpoczął się nabór na kolejnych członków tej organizacji. Nie powiem, że nie fascynuje mnie zostanie "jednym z nich". Problem polega na tym, że tak bardzo, jak fascynują mnie Ci ludzie, boję się burz. Tak, śmiejcie się z wariatki. Potwornie boję się wyładowań - zwłaszcza w nocy. Nie potrafię spać, kiedy na dworze szaleje burza. Wyobrażam sobie pioruny uderzające w mój dom i takie tam... Nevermind.

Wyskoczyłam na spacer, zaliczyłam kolejny dzień tygodnia, a za chwilę zabieram się za ćwiczenia. Do boju! :D

I'm a vampire of happiness

   Dzień zmierza ku schyłkowi, a ja wciąż jestem pełna energii :) To wszystko głównie dlatego, że porządnie się wyspałam, bo zaczynałam lekcje dopiero o 9:50, ALE NIE TYLKO...
Również dlatego, że spędziłam cudowne po południe ze swoimi przyjaciółkami biegając po sklepach, przesiadując w kawiarni i po prostu dobrze się bawiąc. Od dzisiaj wierze, że zakup butów może być życiowym wydarzeniem :D

   Dzisiaj dziewczyny przyznały jednogłośnie, że się "wyrobiłam". W żaden sposób mnie to nie obraziło - to ogromny komplement! Zmieniłam się o 180 stopni, jestem kimś innym i po raz pierwszy od dawna naprawdę czuję się dobrze ze sobą i jest to tendencja rosnąca, a nie dążąca do upadku. Jest naprawdę dobrze i oby było jak najlepiej, niech nic się nie zmienia. Niech stan obecny trwa :)

Krótkie podsumowanie

Spędziłam bardzo miły weekend, podczas którego wreszcie odpoczęłam, wyspałam się i spotkałam z S. Przez większość soboty siedziałam i w zasadzie niczego nie robiłam, ale pod wieczór przyjechał już S. i oboje przeszliśmy się na Zamek i połaziliśmy po mieście. Dzisiaj staraliśmy się tylko nacieszyć sobą. Czas płynął tak szybko...

Zastanawiam się nad tym, by założyć sobie kanał na You Tube dotyczący lifestyle'u, jak i makijażu. Mam do tego mieszane uczucia, ale bardzo chciałabym spróbować. Może wyszłoby z tego coś ciekawego :) 

Spacer dla duszy

   Wczoraj byłam na spacerze z N. i zrobiłyśmy masę pięknych zdjęć, z których jestem bardzo zadowolona. Pogoda niesamowicie nam dopisała, więc spędziłyśmy na dworze dużo czasu. A poza tym? Zrobiłam sobie tipsy (a raczej próbowałam), bo oczywiście nic z tego nie wyszło. Nie mam szczęścia do moich dłoni - nie potrafię o nie dbać. Najchętniej zrobiłabym sobie żele i miała święty spokój, ale szkoda mi na to pieniędzy.
   S. podsyła mi jakieś filmiki, których wcale nie mam ochoty oglądać, bo nie interesują mnie takie śmieszne głupotki. Dzisiaj zdałam pierwszą rzecz na ocenę z religii po 2 latach. Pragnę uprzedzić, iż nie, nie nawróciłam się. Po prostu nudzi mi się samej na korytarzu przez godzinę w środku lekcji. Wolę się pośmiać z resztą.
   Od tygodnia mamy maj, a ja dopiero teraz zauważyłam, że nie przełożyłam kalendarza. A na tan miesiąc zapowiada się nie byle jakie zdjęcie, tylko Slash z Mylesem Kennedym. Chyba maj na wieczność zagości w moim kalendarzu :)

<właśnie oderwałam sobie te tipsy w diabli> 

   Kontynuując... Przeraża mnie to, że za rok będę zdawała maturę. Najlepsze, a raczej najbardziej przerażające z tego wszystkiego jest to, że matura to tylko "lekkim wstęp" do dorosłego życia.

Zakręcona Otep

Ciągi.
Ciągi.
Ciągi.
Wszędzie widzę ciągi.
I wcale mnie to nie cieszy.

   Dzisiejszy dzień należał do jednego z tych, w których dzieje się milion rzeczy na minutę. Szybka pobudka, szykowanie się do szkoły, spacer do przyjaciółek, aby złożyć im gorące (w tym przypadku dosłownie) życzenia urodzinowe, wspólna droga do szkoły, która dłużyła się niemiłosiernie, by wreszcie po lekcjach wrócić do domu. Przez najbliższe kilka dni będę żyła wyłącznie szkołą, bo razem z nauką w domu zajmuje mi ona cały dzień. A marzy mi się spacer... długi, spokojny, w pełnym słońcu i w lekkiej bluzie.

   Tęsknię za S. chociaż się do tego sama przed sobą nie przyznaję to co chwilę zerkam na telefon i czekam kiedy napisze. Słyszę w głowie jakim tonem wypowiada to, co wystukuje po drugiej stronie palcami na klawiaturze. Żyję od weekendu do weekendu i tak już od czterech miesięcy. Zaczyna mnie to powoli męczyć, ale pociesza mnie myśl, że taka sytuacja nie będzie trwała wiecznie. Jeszcze rok, może rok i dwa miesiące. Lubię mieć wyznaczony termin na coś. Nie cierpię wyznaczać sobie zadań, które się nie kończą. Mam tak nawet we własnym związku.

Majowo

   Nie wierzę w to, że majówka minęła tak szybko. Siedzę przed naprawionym komputerem, za oknem widzę łunę od zachodzącego słońca i nie pojmuję tego, że jutro zacznie się kolejny poniedziałek.
   Mamy maj, zostały dwa miesiące szkoły. Ten okres kojarzy mi się z przesiadywaniem na przerwach przed budynkiem szkoły i w.f'ach na stadionie. Jutrzejszego dnia jestem zobowiązana zrozumieć cokolwiek na matmie, podejść do zdania zaległości z włoskiego, na które i tak się nie nauczyłam, złożyć życzenia urodzinowe swoim przyjaciółką, przysiąść do chemii, uśmiechnąć się w lustrze, dwukrotnie powtórzyć, że nie mam prawa na cokolwiek w sobie narzekać, podejść do zaległych z dzisiaj ćwiczeń (chociaż może jeszcze się za to zabiorę) i wypić dwa litry wody mineralnej.

Run Forest, run!

Wczoraj stało się coś przełomowego. Mega ważne wydarzenie dla mnie i mojego samozaparcia. Otóż: po raz pierwszy w życiu udało mi się przebiec 30 minut bez ani jednego przystanku. Od kiedy tylko pamiętam byłam na lekcjach wychowania fizycznego zwalniana z biegów, a na polecenie nauczyciela: "Dzisiaj zaliczamy bieg na ... metrów" spinałam się i stresowałam, chociaż miałam jedynie przemaszerować trasę. Tym razem jednak było inaczej. Od kiedy ćwiczę i dumnie mogę powiedzieć, że przynosi to rezultaty znam swoją granicę wytrzymałości i cierpienia podczas wycieńczających niekiedy przysiadów, czy brzuszków. Nie zdawałam sobie sprawy, że może udać mi się tak dobrze! Na początku powiedziałam sobie: "Byleby tylko przetrwać to piętnaście minut na zaliczenie, niczego więcej nie potrzebuję". Potem jednak zmieniłam nastawienie na: " Ocenę dostateczną już mam, teraz powalczmy o coś więcej" i udało się. Ocena celująca! Ja, która od zawsze ledwo wyciąga z w.f tróję na świadectwie. Udało się, jestem z siebie dumna, jak nigdy wcześniej. W wakacje będę biegać. Zawsze o tym marzyłam, tylko żyłam w przekonaniu, że nie dam rady truchtać dłużej niż pięciu minut. A jednak, można. Trening, czyni mistrza!

Deszczowa piosenka.

Po pierwszym w tym roku upalnym dniu nastąpiła typowa jesienna plucha. Chociaż mamy środek wiosny, nic nie zwiastuje poprawy pogody na zbliżający się majowy weekend. Pierwszy raz w życiu będę mogła z ręką na sercu powiedzieć, że spędzę go tak, jakbym tego chciała. Nieważne, czy pójdę na ognisko, czy zostanę z Nim w domu wiem, że będzie to udany czas.
Czuję, że trzymam całe swoje życie w garści i niesamowicie mnie to cieszy. Odrzucam pewne rzeczy, decyduję się na inne, żyję własnym życiem, a to dopiero początek.

Dzisiejszy dzień był bardzo dezorganizowany. W szkole drzwi otwarte, w domu zamieszanie związane ze zbliżającym się gdzieś na horyzoncie remoncie. Znowu opuściłam ostatnią lekcję, to już standard.
Nie lubię, kiedy moi znajomi się smucą. Tym bardziej, jeśli są mi bliscy. M. wpadła w ponury nastrój i uroniła kilka łez. Zapewne przez K., który odwiedził naszą szkołę. Chłopcy w tym wieku są niesamowitymi gnojami. Później zresztą niewiele się zmienia...

Jutrzejszy dzień szykuje się na pełnych obrotach. Rozszerzenia, sprawdziany, dwie godziny w.f... Chyba ciąży mi powoli ten dzienny tryb nauki. Boli mnie tyłek na myśl o tym, że ucząc się zaocznie miałabym dokładnie ten sam papier i ten sam rezultat w postaci matury. Niby podczas zajęć indywidualnych, tudzież zaocznych realizuje się mniejszą porcję materiału, ale nie oszukujmy się: by maturę zdać dobrze, trzeba włożyć również samemu trud w przyswojenie wiedzy i rozwiązywać wiele zadań samemu, po godzinach, w domu. Tego czasu niestety nikt nam nie wliczy w dzienny limit ośmiu godzin lekcyjnych.