Run Forest, run!

Wczoraj stało się coś przełomowego. Mega ważne wydarzenie dla mnie i mojego samozaparcia. Otóż: po raz pierwszy w życiu udało mi się przebiec 30 minut bez ani jednego przystanku. Od kiedy tylko pamiętam byłam na lekcjach wychowania fizycznego zwalniana z biegów, a na polecenie nauczyciela: "Dzisiaj zaliczamy bieg na ... metrów" spinałam się i stresowałam, chociaż miałam jedynie przemaszerować trasę. Tym razem jednak było inaczej. Od kiedy ćwiczę i dumnie mogę powiedzieć, że przynosi to rezultaty znam swoją granicę wytrzymałości i cierpienia podczas wycieńczających niekiedy przysiadów, czy brzuszków. Nie zdawałam sobie sprawy, że może udać mi się tak dobrze! Na początku powiedziałam sobie: "Byleby tylko przetrwać to piętnaście minut na zaliczenie, niczego więcej nie potrzebuję". Potem jednak zmieniłam nastawienie na: " Ocenę dostateczną już mam, teraz powalczmy o coś więcej" i udało się. Ocena celująca! Ja, która od zawsze ledwo wyciąga z w.f tróję na świadectwie. Udało się, jestem z siebie dumna, jak nigdy wcześniej. W wakacje będę biegać. Zawsze o tym marzyłam, tylko żyłam w przekonaniu, że nie dam rady truchtać dłużej niż pięciu minut. A jednak, można. Trening, czyni mistrza!

Deszczowa piosenka.

Po pierwszym w tym roku upalnym dniu nastąpiła typowa jesienna plucha. Chociaż mamy środek wiosny, nic nie zwiastuje poprawy pogody na zbliżający się majowy weekend. Pierwszy raz w życiu będę mogła z ręką na sercu powiedzieć, że spędzę go tak, jakbym tego chciała. Nieważne, czy pójdę na ognisko, czy zostanę z Nim w domu wiem, że będzie to udany czas.
Czuję, że trzymam całe swoje życie w garści i niesamowicie mnie to cieszy. Odrzucam pewne rzeczy, decyduję się na inne, żyję własnym życiem, a to dopiero początek.

Dzisiejszy dzień był bardzo dezorganizowany. W szkole drzwi otwarte, w domu zamieszanie związane ze zbliżającym się gdzieś na horyzoncie remoncie. Znowu opuściłam ostatnią lekcję, to już standard.
Nie lubię, kiedy moi znajomi się smucą. Tym bardziej, jeśli są mi bliscy. M. wpadła w ponury nastrój i uroniła kilka łez. Zapewne przez K., który odwiedził naszą szkołę. Chłopcy w tym wieku są niesamowitymi gnojami. Później zresztą niewiele się zmienia...

Jutrzejszy dzień szykuje się na pełnych obrotach. Rozszerzenia, sprawdziany, dwie godziny w.f... Chyba ciąży mi powoli ten dzienny tryb nauki. Boli mnie tyłek na myśl o tym, że ucząc się zaocznie miałabym dokładnie ten sam papier i ten sam rezultat w postaci matury. Niby podczas zajęć indywidualnych, tudzież zaocznych realizuje się mniejszą porcję materiału, ale nie oszukujmy się: by maturę zdać dobrze, trzeba włożyć również samemu trud w przyswojenie wiedzy i rozwiązywać wiele zadań samemu, po godzinach, w domu. Tego czasu niestety nikt nam nie wliczy w dzienny limit ośmiu godzin lekcyjnych.