Po pierwszym w tym roku upalnym dniu nastąpiła typowa jesienna plucha. Chociaż mamy środek wiosny, nic nie zwiastuje poprawy pogody na zbliżający się majowy weekend. Pierwszy raz w życiu będę mogła z ręką na sercu powiedzieć, że spędzę go tak, jakbym tego chciała. Nieważne, czy pójdę na ognisko, czy zostanę z Nim w domu wiem, że będzie to udany czas.
Czuję, że trzymam całe swoje życie w garści i niesamowicie mnie to cieszy. Odrzucam pewne rzeczy, decyduję się na inne, żyję własnym życiem, a to dopiero początek.
Dzisiejszy dzień był bardzo dezorganizowany. W szkole drzwi otwarte, w domu zamieszanie związane ze zbliżającym się gdzieś na horyzoncie remoncie. Znowu opuściłam ostatnią lekcję, to już standard.
Nie lubię, kiedy moi znajomi się smucą. Tym bardziej, jeśli są mi bliscy. M. wpadła w ponury nastrój i uroniła kilka łez. Zapewne przez K., który odwiedził naszą szkołę. Chłopcy w tym wieku są niesamowitymi gnojami. Później zresztą niewiele się zmienia...
Jutrzejszy dzień szykuje się na pełnych obrotach. Rozszerzenia, sprawdziany, dwie godziny w.f... Chyba ciąży mi powoli ten dzienny tryb nauki. Boli mnie tyłek na myśl o tym, że ucząc się zaocznie miałabym dokładnie ten sam papier i ten sam rezultat w postaci matury. Niby podczas zajęć indywidualnych, tudzież zaocznych realizuje się mniejszą porcję materiału, ale nie oszukujmy się: by maturę zdać dobrze, trzeba włożyć również samemu trud w przyswojenie wiedzy i rozwiązywać wiele zadań samemu, po godzinach, w domu. Tego czasu niestety nikt nam nie wliczy w dzienny limit ośmiu godzin lekcyjnych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz